"Żony gejów " Maria Mamczur, Wydawnictwo Otwarte
O tym, że brak tolerancji i akceptacji może zniszczyć,
wiemy chyba wszyscy. Nad tym, że niektórzy obrywają rykoszetem, już
się nie zastanawiamy. Ta książka jest o tym, że strach, niepewność i brak
poczucia własnej wartości mogą zmusić do kroków, których nie da się
cofnąć. Założenie z pozoru "normalnej" rodziny przez osobę homoseksualną
jest początkowo tylko próbą wpasowania się. Potem staje się więzieniem,
by ostatecznie zakończyć się rozerwaniem okowów, czyli rozstaniem pełnym
bólu, niezrozumienia i rozpaczy. Nieszczęśliwy jest on, bo tyle lat żył w
ukryciu i rozdarta jest ona, bo miłość do dawnego partnera przeplata
się z nienawiścią za to, że oszukał i wystawił na pośmiewisko. W tym
układzie nie ma wygranych, przegrani są wszyscy.
Maria
Mamczur w swojej książce przeprowadza rozmowy z tymi, którzy przeżyli
takie związki. Kobiety i mężczyźni opowiadają o swoich przeżyciach
słowami kipiącymi od emocji. Czuć łzy, wstyd, zażenowanie. Tym bardziej należy się podziw, że autorka dotarła do ludzi, którzy zechcieli się przed nią odkryć i porozmawiać.
Forma tego reportażu jest niestety dość chaotyczna. Pojawiają się dialogi, maile, pojedyncze wypowiedzi z forum. Żałuję, że wśród tej wielości wątków, autorka nie spróbowała skupić się szczególnie na jednej, czy dwóch historiach. Mam poczucie, że w żadną z nich nie udało mi się wejść na tyle, by poznać i polubić, a może nawet utożsamić się z bohaterem, a tego mi brakowało. Pojawia się też wiele błędów np.
gramatycznych, które prawdopodobnie zostały pozostawione z autentycznych wypowiedzi, by brzmiały naturalnie, ale sprawia to, że czyta się je trudno.
Trzeba przyznać, że mimo wspomnianych wad reportaż jest poruszający. Mam nadzieję, że stanie się przede wszystkim
zaczątkiem społecznej refleksji. A w dalszej kolejności inspiracją dla innych polskich reportażystów, by zaczęli zgłębiać temat i szukali relacji, które można przekazać szerszej publiczności. Ja czekam!
"How to. Jak" Randall Munroe, Wydawnictwo Czarna Owca
Znacie takich ludzi, którzy zamiast iść prostą drogą do
celu, robią wszystko, żeby sobie utrudnić życie i zrobić coś naokoło,
inaczej, po swojemu, dłużej i trochę bez sensu? To jest idealna książka
dla nich! Bo wiecie, gdybyście chcieli napełnić basen, to pewnie można by
po prostu nalać wężem wody z kranu. Prawdopodobnie można by też
kupić kilkadziesiąt tysięcy butelek wody z Fidżi i wypełnić go nimi.
Można. Kto powiedział, że nie można? ;)
Ta książka jest pełna
takich absurdów, ale oczywiście wszystko naukowo i skrupulatnie
wyjaśnione. Odrobinę głupiutko, ale suma summarum całkiem mądrze. Większość rozdziałów traktowałam bardziej, jak wiedzę bezużyteczną, ale fragmenty o tym, jak robić selfie i jak rozpoznawać wiek różnych osób po ich imionach, znajomości popkultury, a nawet bliznach po szczepionce, były naprawdę ciekawe.
Czyta się szybko, a ogromna ilość ilustracji jeszcze w tym pomaga. Dla wybitnych jednostek przygotowane są wzory fizyczne. Książka jest odpowiednia dla laików, ale ci, znający się na fizyce trochę bardziej, też się ubawią.
Jeśli ciekawi was świat i lubicie dziwne rozwiązania prostych spraw,
czytajcie! Jest zabawnie, lekko i przystępnie.
"Wyrwa" Wojciech Chmielarz, Wydawnictwo Marginesy
Maciej Tomski dowiaduje się, że jego żona nie żyje. Zostaje sam z dwoma córeczkami i nie wie, jak zdoła poukładać sobie życie na nowo. Sprawa komplikuje się dodatkowo po rozmowie z policją. Czy wypadek Janiny na był przypadkowy?
Też tak macie, że gdy przeczytacie naprawdę dobrą
książkę, boicie się, że autor nie podoła i jego kolejne dzieła będą dużo gorsze? Ja
tak miałam po „Żmijowisku”. Tamtą książkę naprawdę połknęłam. Na
szczęście Wojciech Chmielarz daje radę i nie obniża poziomu! Czytałam „Ranę” i podobała mi się, teraz jestem po „Wyrwie” i jestem nawet bardziej
zadowolona!
Jest mrocznie, trudno i przygnębiająco. Już pierwsze strony
sprawiały, że wstrzymywałam oddech, zastanawiając się, czemu autor tak
bardzo dręczy swoich bohaterów. Ponownie jak w „Żmijowisku” dużo
dzieje się wewnątrz rodziny. Książka wyzwala refleksje na temat tego, ile wiemy o swoich najbliższych i jak łatwo jest utrzymywać przed nimi nawet wielkie tajemnice.
Otrzymujemy też dobrze poprowadzony wątek kryminalny, kilkoro złych ludzi i
kilku dobrych, którzy się pogubili. Wojtek Chmielarz ma wyjątkowy talent do tworzenia skomplikowanych wewnętrznie postaci, które nie tylko przedstawia, ale rozwija i zmienia podczas opowiadanej historii. Świat jego książek nigdy nie jest czarno-biały. Autor zręcznie bawi się granicą między tym co moralnie dobre, a tym, co słuszne. Jest ponuro, ale ekscytująco, czyli
dokładnie tak, jak lubię!
